η Ατλαντίς του Σκοτ-Έλλιοτ

O William Scott-Elliot (1849-1919 μ.Χ) ήταν έμπορος της Ανατολικής Ινδίας, ερασιτέχνης ανθρωπολόγος και μέλος της Στοάς Λονδίνου της Θεοσοφικής Εταιρείας (London Lodge of the Theosophical Society), στις πρώτες μέρες της. Οι Θεοσοφιστές ενδιαφέρθηκαν για την προέλευση της ανθρωπότητας και τις «ρίζες-φυλές» και πίστευαν ότι οι Άτλαντες ήταν η τέταρτη «ρίζα-φυλή», που τελικά διαδέχτηκαν οι Άριοι.

Ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα που περιγράφει στο βιβλίο του «Η ιστορία της Ατλαντίδας, 1896, Λονδίνο» προέρχονται από τα αρχεία του αρχαίου αποκρυφιστή White Fraternity που τα αποκάλυψε μέσω της "ενόρασης" και θα πρέπει να τα αποδεχθούμε.

Σύμφωνα με τον Σκοτ-Ελλιοτ υπήρχε υπεραναπτυγμένος πολιτισμός στη γη από πολλά εκατομμύρια χρόνια πριν. Πριν 1.000.000 χρόνια υπήρχαν στη γη δυο αναπτυγμένοι πολιτισμοί:

1) Την γη της Λεμούριας (ή Μου) που ήταν μια ήπειρος στον Ν. Ειρηνικό ωκεανό που περιλάμβανε και πολλές εκτάσεις διαμοιρασμένες σε ολόκληρη τη Γη (χάρτες 1 & 2).

2) Την γη της Ατλαντίδας που εκτεινόταν σε όλο σχεδόν τον Βόρειο Ατλαντικό και κομμάτι του Νότιου (βλέπε χάρτη 2) και περιελάμβανε ένα μεγάλο κομμάτι της σημερινής Αμερικής.

Ο πρώτος κατακλυσμός, κατά τον Scott-Elliot, συνέβη 800.000 χρόνια πριν. Ήταν πολύ καταστρεπτικός και προκάλεσε πολύ μεγάλες αλλαγές στη κατανομή της γης του πλανήτη. Η μεγάλη ήπειρος (Λεμούρια) έχει ποια κουρευτεί στις βόρειες περιοχές της και το εναπομείνων τμήμα ήταν ακόμα πιο μακριά σχισμένο. Τώρα πια αναπτύσσεται η Αμερικάνικη ήπειρος καθώς χωρίζεται με χάσμα από τη μητρική της ήπειρο, την Ατλαντίδα. Οι καθιζήσεις και οι ανατροπές σε άλλα σημεία του κόσμου υπήρξαν επίσης πολύ σημαντικές (π.χ. τα βρετανικά νησιά τώρα είναι μέρος ενός τεράστιου νησιού που αγκαλιάζει τη Σκανδιναβική χερσόνησο, τη βόρεια Γαλλία, και όλα τα ενδιάμεσα και κάποιες από τις γύρω θάλασσες, κ.α.)

Η δεύτερη γεωλογική καταστροφή που δεν ήταν τόσο καταστρεπτική όπως η πρώτη, χτύπησε την Ατλαντίδα περίπου 200.000 χρόνια πριν και τη χώρισε σε δυο νησιά στον Ατλαντικό: Το νοτιότερο έλεγε ότι ονομαζόταν Daitya και το βορειότερο Ruta. Όμως όπως προκύπτει, ο Scott-Elliot, λάτρης και γνώστης της Ινδικής Μυθολογίας, δανείστηκε την ονομασία των δυο νησιών από τους Ινδικούς μύθους, οι οποίοι ομως ανέφεραν ότι τα δυο νησιά Daitya και Ruta βρίσκονταν στον Ινδικό Ωκεανό και όχι στον Ατλαντικό.

Πράγματι, σύμφωνα με την Ινδική μυθολογία η Daitya θεωρούνταν ως η «γη των κακών πνευμάτων» (γιατί κατοικούνταν από δαιμονικά πνεύματα), ενώ, σύμφωνα με μερικούς ινδικούς μύθους υπήρχε μια μεγάλη ήπειρος νοτιοανατολικά της Ινδίας που κατοικείτο από ανθρώπους που ονομάζονταν «Ρούτας». Αυτή η λέξη μπορούσε να μεταφρασθεί σαν «πολεμιστές» ή «κατακτητές». Σύμφωνα λοιπόν με τους ινδικούς μύθους, η σημερινή Ινδονησία και η Πολυνησία είναι τα υπολείμματα της μυθικής χώρας Ρούτας. Αλλά αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση η Ατλαντίδα, όπως περιγράφεται από τον Scott-elliot.

Ο Σκοτ-Έλιοτ συνεχίζοντας αναφέρει ότι ο πιο καταστρεπτικός κατακλυσμός συνέβη 80.000 χρόνια πριν. Η Ατλαντίδα συνέχιζε να υπάρχει σαν ένα μικρό νησί που λεγόταν «Ποσειδωνίς» που ήταν όλα όσα είχαν μείνει από την ήπειρο Ruta. Αυτή ήταν η Ατλαντίδα που εννοούσε ο Πλάτων. Όσο για την γη της Daitya μόνο ένα μικρό νησάκι παρέμεινε.

Τελικώς το 9564 π.Χ. συνέβη ο τελευταίος τέταρτος κατακλυσμός που καταβύθισε την Ατλαντίδα στο βυθό του Ωκεανού και η μάζα της ξηράς και οι θάλασσες έλαβαν τα παρόντα σύνορά τους.

Ο Μάνζι έδωσε την ιστορία της Ατλαντίδας με το ίδιο πνεύμα, σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1922 στο Παρίσι

Οι θεοσοφιστές βάσισαν την ημερομηνία τους για την καταστροφή της Ατλαντίδας σε μια φανταστική μετάφραση ενός μικρού μέρους χειρόγραφου των Μάγιας (ευρισκόμενο στο αρχαιολογικό μουσείο της Μαδρίτης), γνωστού ως "Κώδικας Τροάνο", που δημοσιεύθηκε από τον Πλονζόν το 1895 στο βιβλίο του “Queen Moo and the Egyptian Sphynx”. Ο Le Plongeon περιγράφει μια ήπειρο γνωστή ως Μου και λέει ότι καταστράφηκε 8060 πριν να γραφθεί ο κώδικας.
Οι θεοσοφιστές ισχυρίζονταν για κάποιους λόγους ότι ο κώδικας γράφθηκε το 1504 π.Χ, οπότε η καταστροφή έγινε το 9564 π.Χ (8060+ 1504). Από τότε μέχρι σήμερα έχει μελετηθεί ο κώδικας αυτός αρκετά, και αυτή η μετάφραση θεωρείται αυθαίρετη και δεν γίνεται αποδεκτή.

{ Παραθέτω στη συνέχεια μεταφρασμένο το μικρό αυτό κομμάτι του χειρόγραφου Τροάνο των Μάγια που είναι μέρος της φημισμένης συλλογής του Le Plongeon και που μπορεί να το δει κάποιος στο Βρετανικό Μουσείο:

"In the year 6 kan, on 11 Mulac, in the month Zac, there occurred terrific earthquakes which continued without interruption until 13 Chuen. The country of the Hills of Mud, The Land of Mu, was sacrificed. Being twice upheaved it disappeared during the night, being continually shaken by fires of the under earth. Being confined these caused the land to sink and to rise several times and in various places. At least the surface gave way, and then ten countries were torn asunder and were scattered. They sank with their 64 million of inhabitants 8060 years before this book was written."

«Τον έκτο χρόνο του Καν, στις 11 Muluc , στον μήνα του Zac (Είναι χρονολογίες των Μάγια), συνέβησαν τρομεροί σεισμοί που συνεχίζονταν χωρίς διακοπή μέχρι το 13 chuen.
Η χώρα των λόφων από λάσπη, η γη του Μου, θυσιάστηκε. Μετά από δύο δονήσεις, εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας, όντας συνεχώς ταραγμένη από τις υπόγειες φωτιές, που έκαναν τη γη να καταρρέει και να επανεμφανίζεται πολλές φορές σε διαφορετικά μέρη. Στο τέλος, η επιφάνεια υποχώρησε και δέκα χώρες χωρίστηκαν και εξαφανίστηκαν. Κατέρρευσαν 64 εκατομμύρια κάτοικοι, 8060 χρόνια πριν γραφτεί αυτό το βιβλίο» }.

Σύμφωνα με τον Σκοττ-Ελλιοτ η Ατλαντική πρωτεύουσα κατά τη περίοδο της παλιάς βασιλείας των Μάγιας ήταν η πόλη των εκατό πυλών που βρισκόταν στις συντεταγμένες 15⁰ Ν, 40⁰ W. Στην πραγματικότητα, βαθυμετρικές έρευνες στην εν λόγω περιοχή δεν έχουν αποδώσει τίποτα το οποίο ακόμη και εξ αποστάσεως να μοιάζει με το Ατλαντικό βασίλειο που περιέγραψε ο Πλάτων. Δεν υπάρχει ίχνος από τα τεράστια βουνά που να σχηματίζουν τόξα γύρω στα βόρεια, δυτικά και νότια. Μόνο η βόρεια μεσοατλαντική ράχη (οροσειρά) εκτείνεται προς τα δυτικά της περιοχής αυτής.
Ποιο κοντά στη πραγματικότητα θα ήταν να τοποθετούσε τη Ατλαντίδα ακριβώς πάνω στη ράχη αυτή.

Η περιγραφή όμως της πόλης αυτής, των εκατό πυλών, που έκανε ο Σκοττ-Ελλιοτ είναι όμοια με μια περιγραφή της αρχαίας Βαβυλώνας που σύμφωνα με το βαβυλωνιακό μύθο είχε εκατό πύλες και ο πληθυσμός της ήταν τόσο μεγάλος όσο ήταν της Ατλαντικής πρωτεύουσας των αποκρυφιστών. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν ο Σκοττ-Έλλιοτ να δανείστηκε την περιγραφή του από τους βαβυλωνιακούς μύθους.

Η εικόνα 1 είναι μια σύγχρονη έγχρωμη αναπαράσταση της νέας ηπείρου που κατα τη γνώμη του Scott-Elliot (θεοσοφική Εταιρεία) υπήρχε πριν 1.000.000 χρόνια και μέχρι τη πρώτη βύθισή της στα 800.000 χρόνια. Απομεινάρια της είναι σήμερα η Ινδονησία και η Πολυνησία.

Η εικόνα 2 παρουσιάζει τμήμα του χάρτη 1 του Scott-Elliot (στη Γαλλική έκδοση του βιβλίου του) και της "Στοάς Λονδίνου της Θεοσοφικής Εταιρείας" και αντιπροσωπεύει την επιφάνεια ενός τμήματος της γης ως αυτή υπήρχε πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, όταν η φυλή των Ατλάντων ήταν στην ακμή της και πριν γίνει η πρώτη μεγάλη βύθιση πριν από περίπου 800.000 χρόνια. Η ήπειρος της Ατλαντίδας εκτεινόταν από ένα σημείο μερικές μοίρες ανατολικά της Ισλανδίας έως περίπου την τοποθεσία που τώρα καταλαμβάνεται από το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Νότια Αμερική. Αγκάλιαζε το Τέξας και τον Κόλπο του Μεξικού, τις νότιες και ανατολικές πολιτείες της Αμερικής, μέχρι και το Λαμπραντόρ. Και απλωνόταν πέρα ​​από τον ωκεανό μέχρι τη Σκωτία-Ιρλανδία, και ένα μικρό τμήμα του βόρειου τμήματος της Αγγλίας σχηματίζοντας ένα από τα ακρωτήρια της. Ενώ τα ισημερινά της εδάφη αγκάλιαζαν τη Βραζιλία και ολόκληρο το τμήμα του ωκεανού μέχρι τη Αφρικανική Χρυσή Ακτή.