Εισαγωγή - Ανακάλυψη Αμερικής - Πρωτεύουσα Τενοτσιτλάν

Οι πυραμίδες, σαν θέμα για έρευνα απασχόλησαν πολλές χιλιάδες επιστήμονες, συγγραφείς και δημοσιογράφους. Στο τεύχος 3/1989 του περιοδικού "Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ", ο κ. Βασ. Πάσχος, δημοσίευσε τη διατριβή του "Οι Πυραμίδες (της Αιγύπτου) αποκαλύπτουν το μυστικό τους". Σ' αυτή μας θύμισε πως, παμπάλαιες πυραμίδες υπάρχουν και στην Αμερική, συγκεκριμένα στο Μεξικό, στη Γουατεμάλα, στη Βολιβία και στο Περού.

Ανάμεσα στ' άλλα ο κ. Β. Πάσχος αναφέρει, πως, στη γλώσσα των Μάγια η λέξη "πυραμίς", χαρακτηρίζεται με τη διπλή φθογγολαλιά "πυρούα-μάνκο" [πυρ(ου)α-μαν(κο)] - [πυρα-μίς], που σημαίνει στην κυριολεξία "αποκαλυπτής φωτός ή φωτιάς". Από πρώτη όψη είναι περίεργη, η ταύτιση αυτή των δυο λέξεων και των εννοιών, της γλώσσας των Μάγια και της Ελληνικής, και έχει πολύ σπουδαία σημασία, όπως θα δούμε, γιατί είναι αποκαλυπτική της χρήσης για την οποία αρχικά κατασκευάστηκαν οι πυραμίδες. Από τη χρήση τους αυτή έμεινε και το όνομα τους, για το χαρακτηρισμό του χτίσματος πλέον, και καθο­ριστικό του γεωμετρικού σχήματος τους. Και λέγονται πυραμίδες ακόμα και όταν οι κορυφές τους δεν είναι γωνιακές μυτερές, αλλά απολήγουν σε επίπεδες τρα­πεζοειδείς ταράτσες. Οι κορυφές με το τραπεζοειδές σχήμα -οι περισσότερες πυραμίδες της Αμερικής έχουν αυτό το σχήμα- προφανώς μετασκευάστηκαν αρ­γότερα, ύστερα από πάρα πολλά χρόνια, που έπαψαν να χρησιμοποιούνται για τους αρχικούς σκοπούς της κατασκευής τους.

Φαίνεται πως οι απόγονοι των επινοητών που τις οικοδόμησαν, αποψίλωσαν τις κορυφές των πυραμίδων, για πρακτικούς κι αυτοί σκοπούς, γιατί αργότερα άλλαξαν πάρα πολύ οι συνθήκες διαβίωσης τους και οι πυραμίδες έχασαν τον αρχικό προορισμό τους. Το ίδιο υλι­κό της αποψίλωσης τους το χρησιμοποίησαν να κατασκευάσουν τα τετράγωνα επιστητά χτίσματα τους, και τα βοηθητικά κλιμακοστάσια. Η άποψη αυτή διατυ­πώνεται ίσως για πρώτη φορά από μας, δεν τη διαβάσαμε αλλού, αλλά τη συμπε­ραίνουμε από τις περιγραφές, τις εικόνες και το υλικό, που υπάρχουν στο ιδιωτικό του Μουσείο Ατλαντίδος Αθηνών.

Οι πυραμίδες της Αμερικής, όπως και της Αιγύπτου, με τους τεράστιους ογκόλιθους μεθοδικά χτισμένους, θυμίζουν βραχώδη καλοσμιλεμένα τεχνητά βουνά. Η μελετημένη αρχιτεκτονική τους, με τις κορυφές τους (οι πιο παλιές της Αμερικής), ή με τις επίπεδες τραπεζοειδείς ταράτσες τους (οι νεότερες), με τις φαρδιές βάσεις και τη συμμετρία των πλευρών τους, συντέλεσε, ώστε ν' αντέ­ξουν στο χρόνο και στις αντίξοες καιρικές συνθήκες και να είναι απρόσβλητες ακόμα και από την καταστροφική μανία φανατισμένων ανθρώπων παρανοϊκών.

Η προσαρμογή των πεντάτονων μέχρι και εικοσάτονων σε βάρος, τεχνητά ορθογωνισμένων ογκόλιθων, είναι τέλεια, η ανύψωση τους είναι ακριβής, ώστε να σχηματίζουν ισοσκελείς κεκλιμένες πλευρές και ευθείες επικλινείς γωνίες. Οι συμμετρίες αυτές και η αρμονία του χτισίματος προδίδουν χρησιμοποίηση κα­τάλληλων τεχνικών και μηχανικών μέσων και οργάνων μέτρησης, με ορισμένες σταθερές υπολογιστικές μονάδες, για γεωμετρικούς και μαθηματικούς υπολογι­σμούς ακριβείας.

 Η τελευταία ανακάλυψη της Αμερικής

Ο Κολόμβος και οι άνδρες του, ξαφνιάστηκαν όταν το 1492-93 αποβιβάστη­καν στην Αμερική, από τα αρχαία επιβλητικά χτίρια που αντίκρισαν όρθια, και από τα πολλά ερείπια αρχαίων πόλεων που συναντούσαν. Πιο πολύ όμως ξάφνιασαν τους Ισπανούς οι πυραμίδες, που συνάντησαν στο Μεξικό και αργότερα στο Περού, που έμοιαζαν καταπληκτικά με τις πυραμίδες της Αιγύπτου...

Τις εντυπώσεις που μετέφεραν από το "Νέο Κόσμο", από τη φύση του, τους ανθρώπους και προπαντός από τα στοιχεία του παλιού πολιτισμού, που συνά­ντησαν εκεί, ενθουσίασαν μικρούς και μεγάλους, ακόμα και πολλούς σοβαρούς ερευνητές, που ζήτησαν συμμετοχή στις επόμενες αποστολές. Αλλά τότε ξεσηκώθηκε και το ισχυρότατο ιερατείο της δύσης, κι έστειλε ιεραπόστολους, να προσηλυτίσουν τους εκεί πληθυσμούς, στη θρησκεία τους. Ο φανατισμός τους και η επιρροή τους στο στράτευμα των Ισπανών, εξαπέστειλαν πολλούς, μαζί με τα λατρευτικά τους αντικείμενα και τα ιστορικά ντοκουμέντα της καταγωγής τους, της πίστης και λατρείας τους, της παράδοσης και τα ήθη και έθιμα τους, στο "πυρ το εξώτερον"! Κι έμειναν οι πυραμίδες, να μας συνδέσουν με την πανάρχαιη ζωή του "Νέου Κόσμου".

Έμειναν ευτυχώς και όσα πρόλαβαν να κρύψουν οι ντόπιοι, από τα παλιά πολιτιστικά τους στοιχεία, που διασώθηκαν και αποτελούν πολύτιμα ντοκουμέντα, για τους μελετητές του πανάρχαιου κόσμου της Αμερικής.

Σ' αυτές τις αρχαίες γραπτές μαρτυρίες, όπως είναι, "Τα Χρονικά Κοναουτιτλάν" των Αζτέκων, οι τρεις Κώδικες των Μάγιας, που είναι γνωστοί με τα ονό­ματα αυτών που τους γλίτωσαν από την πυρά, του Ντρέσντεν, του Περέζ και του Τροάνο-Κορτέζ, το Πόπολ Βουχ, επίσης των Μάγιας, στις παραδόσεις και τα ευ­ρήματα, πάνω σ' όλα αυτά στηρίχτηκαν πολυάριθμες εργασίες χιλιάδων συγγρα­φέων. Από αυτά αντλήσαμε και μεις τα στοιχεία που παραθέτουμε. 

Η πρωτεύουσα Τενοτσιτλάν (ή Τενοχτιτλάν)

Στην ακρόπολη της παλιάς πρωτεύουσας των Αζτέκων, την Τενοχτιτλάν ή Τενοτσιτλάν, η οποία ήταν χτισμένη κοντά στη σημερινή πρωτεύουσα του Μεξι­κού, υπήρχε μια κεντρική μεγάλη πυραμίδα. Ολόγυρα της υπήρχαν τείχη, που κά­λυπταν και άλλα μεγάλα χτίσματα, ναούς και παλάτια της ακρόπολης, με κυκλι­κές αμυντικές σειρές κι ανάμεσα τους υπήρχαν κανάλια και γέφυρες. Βρέθηκε και διώρυγα η οποία προφανώς είχε διέξοδο προς τη θάλασσα. Στα νότια της πρωτεύουσας του Μεξικού, όπου υπάρχουν ευρήματα τμήματος της πόλης Τε­νοχτιτλάν, αποκαλύφθηκε παραθαλάσσιο λιμάνι, σε βάθος δέκα μέτρων, κάτω από στρώμα λάσπης, χαλικιών και άμμου.

Ο ερευνητής Πωλ Ώτσλερ γράφει, πως, η Τενοχτιτλάν, με την πυραμίδα και τ' άλλα μεγαλόπρεπα χτίσματα, με τα κανάλια για οχύρωση, και τις αψιδωτές γέ­φυρες και διώρυγες, έχει καταπληκτικές ομοιότητες, με την περιγραφή από τον Πλάτωνα της Ποσειδωνίας, έδρας του Ποσειδώνα, πρωτεύουσας της Ατλαντί­δος!

Δεν είναι περίεργη αυτή η ταύτιση. Αποδείχνει πως τα γραφτά του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα, δεν ήταν αποκυήματα της φαντασίας του. Το ερευνητέο είναι αν η Ατλαντίδα του Πλάτωνα ήταν η Αμερική...